Enkele artikelen over hoe we in het licht van de Schrift naar Israël moeten kijken.
Israël, los van God, maar niet voor altijd
[Van de Redactie, Rechtstreeks februari 2024]
Ik krijg elke dag de digitale nieuwsbrief All Israel News toegestuurd, met daarin het laatste nieuws over Israël en het Midden-Oosten, belicht voor evangelische christenen. Regelmatig worden daarin teksten of gedeelten uit de Bijbel geciteerd en van commentaar voorzien die evangelische christenen lijken aan te sporen om zich openlijk achter Israël op te stellen. Diverse leiders binnen de evangelische beweging doen een emotioneel beroep op hun achterban dat te doen. God zegt immers in Zijn Woord dat Hij het voor Zijn land en Zijn volk zal opnemen. We moeten, zo wordt beweerd, God aan Zijn Woord houden.
Toen ik in All Israel News van 30-12-2023 een video bekeek waarin ik 1000 Israëlische musici en zangers hartstochtelijk het lied-gebed HaBayita (Breng Ze Thuis) zag en hoorde zingen, kreeg ik een brok in mijn keel. Dat lied had betrekking op de gijzelaars die nog steeds door de meedogenloze terreurorganisatie Hamas gevangen worden gehouden. Toch moeten niet mijn emoties de doorslag geven in het uiten van mijn liefde voor Israël, maar Gods Woord. Anders bedenk je met de beste bedoelingen al snel de dingen van de mensen in plaats van de dingen van God (Mt 16:23).
De Schrift laat er in een enorm aantal profetieën geen twijfel over bestaan dat God grote zegeningen aan Israël gaat geven. De Schrift geeft ook antwoord op de vraag langs welke weg God dat gaat doen. Dat is niet door middel van zeer moderne wapens en hun Iron Dome, ook niet door de hulp van de EU en de VS, ook niet door massale steunbetuigingen vanuit de evangelische wereld, maar door berouw en bekering. Lees de boodschap van de ijlboden van Hizkia in 2 Kronieken 30:9 (2Kr 30:9).
De profeet Hosea heeft in hoofdstuk 3 van zijn profetie dezelfde boodschap. Hosea heeft zijn volk hartstochtelijk lief. Uit liefde voor zijn volk kondigt hij Gods oordeel over hun ontrouw aan, maar hij laat ook steeds weer zien hoe God ten slotte in genade met het volk zal handelen en een keer zal brengen in hun lot.
In hoofdstuk 3 van zijn profetie wordt zijn boodschap in twee verzen als het ware samengevat:
“4 Want de Israëlieten moeten veel dagen zonder koning en zonder vorst blijven, zonder offer en zonder gewijde steen, zonder efod en afgodsbeelden. 5 Daarna zullen de Israëlieten zich bekeren, en de HEERE, hun God, zoeken en David, hun koning. Zij zullen zich in diep ontzag tot de HEERE en Zijn goedheid wenden, in later tijd.” (Hs 3:4-5)
In vers 4 lezen we over de bestuurlijke en geestelijke leegte van Israël als natie gedurende een periode van “veel dagen”. Er is geen politieke leiding in de persoon van een staatshoofd en geen geestelijk leven, niet in positieve zin (op de ware God gericht) en niet in negatieve zin (op de afgoden gericht). Deze periode is begonnen met de verwerping van de Heer Jezus door Zijn volk en met de verwoesting van Jeruzalem in 70 na Chr.
Het woord ”daarna” waarmee vers 5 begint, geeft aan wanneer die periode eindigt. Dat is wanneer de Heer Jezus uit de hemel op aarde terugkomt. Nadat de afvallige massa van Zijn volk (2/3 deel) is geoordeeld, zal Hij alle vijanden van het overblijfsel van Zijn volk (1/3 deel) uitroeien (Zc 13:8-9). Dat gelovige restant vormt dan heel Israël, het nieuwe Israël, dat behouden is (Rm 11:25-26) en de overvloedige zegen van het 1000-jarig vrederijk zal binnengaan.
Het uiteindelijke herstel van Israël onder de zegenrijke regering van de Messias, waarbij het volk zal genieten van alle beloofde zegeningen, begint als het volk zich bekeert. Dat gebeurt als door de werking van Gods Geest het volk zijn zonde – hun verwerping van de Heer Jezus, hun Messias – berouwvol belijdt (Zc 12:10).
Als we de boodschap van Hosea begrijpen, zal dat ons, die het Israël van God (Gl 6:16) van harte liefhebben, tot gebed brengen voor alle Israëlieten en voor alle mensen die hen willen uitroeien. Laten we de voetstappen van de Heer Jezus navolgen, en alles overgeven aan Hem Die rechtvaardig oordeelt (1Pt 2:21-23). Hij kwam ruim 2000 jaar geleden op aarde om Zijn volk – niet van de Romeinen, maar – van hun zonden te bevrijden (Mt 1:21).
Hij heeft getuigd van de waarheid. Dat mogen wij ook doen. Hij heeft Zich niet verdedigd tegen het onrecht dat Hem werd aangedaan, maar gebeden voor Zijn vijanden. Dat is voor ons een stuk lastiger, maar ook daarin behoren we Hem na te volgen. Zowel het een als het ander kunnen we alleen doen als we op Hem zien (Hb 12:1-3).
Ik wens u toe dat u in dit nieuwe nummer van Rechtstreeks veel van de Heer Jezus ziet, waardoor het verlangen groeit om Zijn voetstappen na te volgen.
Namens de redactie, Ger de Koning
PS Een uitvoerige toelichting over Gods verhouding tot Israël nu en in de toekomst, zoals die wordt verwoord in Hosea 1-3, kunt u lezen op https://www.kingcomments.com/nl/bijbelstudies/Hs
Uit een correspondentie met een ‘Israël fan’
Het huidige Israël van Benjamin Netanyahu staat niet in het geloof, maar wordt klaargemaakt om de antichrist aan te nemen, de man van wie de Heer Jezus zegt dat die in zijn eigen naam komt en door het volk, met uitzondering van het gelovig overblijfsel, zal worden aangenomen (Jh 5:43b). Dat zal gebeuren omdat ze Hem niet hebben aangenomen, ze hebben Hem verworpen (Jh 5:43a). Dit geldt vandaag nog steeds volop.
De antichrist zal worden aangenomen na de opname van de gemeente (2Th 2:1-12). De grote verdrukking zal na 3,5 jaar losbarsten, met rampen en plagen die de huidige rampen en plagen doen verbleken. Het boek Openbaring en talloze gedeelten in het OT zijn daar duidelijk over.
We zullen het er van harte over eens zijn dat al Gods beloften voor Israël die aan de aartsvaders zijn gedaan, letterlijk in vervulling zullen gaan. Alleen, daar zal Hij Zelf voor zorgen en dat niet doen door Netanyahu en de militaire superioriteit van Israël, ondersteund door de VS en de evangelische wereld (ik volg de gebeurtenissen op de voet via het dagelijkse All Israel News van Joel Rosenberg). Israël zal binnenkort ook steun van de EU krijgen. Na de opname van de gemeente zal het beest uit de aarde (de antichrist) de steun van het beest uit de zee (de dictator van de EU) krijgen (Op 13:1-18). Ze zullen beiden door de Heer Jezus bij Zijn terugkeer naar de aarde zonder vorm van proces in de hel worden geworpen (Op 19:20).
Dan zal de geest van de genade en de gebeden worden uitgestort over het gelovige overblijfsel. Ze zullen zien op Hem Die zij hebben doorstoken en tot berouw en bekering komen (Zc 12:10-14). Zo zal heel Israël behouden worden (Rm 11:25). Het gelovig overblijfsel is dan heel Israël, want de goddeloze massa is geoordeeld.
Dat we tegen elkaar zouden kunnen zeggen: Am Ysraël Chai, wordt niet door de Schrift ondersteund. Zeker, Israël zál leven (Js 26:19; Dn 12:2), maar nu is Israël dood (Ez 37:1-10) – met uitzondering van het Israël van God – zoals alles dood is wat geen verbinding met de levende God heeft. Als het overblijfsel tot bekering komt, worden zij aangenomen om weer Gods volk te zijn: “Want als hun verwerping [de] verzoening van [de] wereld is, wat zal hun aanneming anders zijn dan leven uit [de] doden?” (Rm 11:15).
Is Israël ‘essentieel’ voor je persoonlijk geloof?
[Van de Redactie, Rechtstreeks juli/augustus 2025]
In ‘Cvandaag’ van 7 juni jl. viel me de nadrukkelijke stelling op: ‘Israël is essentieel voor je persoonlijk geloof’. Het lijkt een nieuwe tak aan de ‘Christus-PLUS-beweging’. Daarmee bedoel ik dat de stelling suggereert dat het geloof in de Heer Jezus Christus niet voldoende is voor je persoonlijk geloof, maar dat je daarnaast ook Israël nodig hebt, ‘Christus PLUS Israël’.
Het herinnert me aan het begin van de gemeente, toen sommige Joodse gelovigen uit Judea kwamen om de gelovigen uit de heidenen in Antiochië te leren: “Als u niet wordt besneden naar het gebruik van Mozes, kunt u niet behouden worden” (Hd 15:1). Daar is sprake van ‘Christus PLUS besnijdenis’. De rest van Handelingen 15 maakt duidelijk dat geloof in de Heer Jezus alléén voldoende is, zonder enige toevoeging van werken van de wet. De toevoeging van Israël als ‘essentieel’ voor je persoonlijk geloof is dan ook, net als het daaraan toevoegen van enig werk van de wet, een aanval op de volmaaktheid van Christus en Zijn werk.
Christus en Zijn werk zijn voldoende voor het groeien in de kennis van je geloof. Niet door te kijken naar Israël, maar alleen door te kijken naar de verheerlijkte Heer in de hemel kun je groeien in je geloof (2Ko 3:18). Zijn gaven, die Hij vanuit de hemel aan de gemeente heeft gegeven (Ef 4:7-16), helpen daarbij, niet Israël.
De lering dat Israël ‘essentieel’ voor je persoonlijk geloof zou zijn, vloeit voort uit een kijk op Israël die geen basis in de Bijbel heeft. Zeker is Israël een kanaal waardoor God ons, christenen, veel heeft gegeven: “de behoudenis is uit de Joden” (Jh 4:22), “uit hen is naar het vlees de Christus” (Rm 9:5), “de woorden van God” zijn hun toevertrouwd (Rm 3:2) – om enkele zeer grote gaven te noemen. Daarvoor danken we echter niet Israël, maar God. We mogen het kanaal Israël niet maken tot iets dat van ‘essentieel’ belang voor je geloofsleven zou zijn. Daardoor verschuift de aandacht die moet uitgaan naar Hem uit Wie alle zegen voortkomt, naar een volk dat die bron heeft verlaten, zoals Jeremia zegt (Jr 2:13). Jeremia voegt eraan toe dat Israël die bron heeft verlaten “om zich bakken uit te hakken, lekkende bakken, die geen water houden”. Hij spreekt van een dubbel kwaad dat door Israël is bedreven.
Dit is tot vandaag toe de houding van Israël, met als dieptepunt de verwerping van Christus. Het door Jeremia aan de kaak gestelde dubbele kwaad is door Israël als natie nog steeds niet beleden. De lekkende bakken die zij zich hebben uitgehakt, kunnen we herkennen in hun vertrouwen op hun intelligentie (o.a. de Mossad), hun militaire superioriteit en het zoeken van steun bij de machthebbers van de wereld (lees Js 30:1-5). Die ‘bakken’ houden geen water, ze geven geen uitredding en verkwikking, maar stellen ontzettend teleur, omdat ze “geen acht slaan op de Heilige van Israël en de HEERE niet zoeken” (Js 31:1).
Israël was door God bedoeld om tot zegen voor de volken te zijn. Die bedoeling is uitgesteld (!) (niet: vervallen!) vanwege hun verwerping van God. Wanneer de Heer Jezus, ongeveer zeven jaar na de opname van de gemeente, in macht en majesteit terugkomt, zal Hij Israël tot Gods kanaal van zegen voor de volken maken. Vlak vóór Zijn wederkomst zal het volk nog door een grote verdrukking gaan met gruwelen die de gruwelen van 7 oktober 2023 in de schaduw stellen (Mt 24:21). Dan zal twee derde van het volk in het land, dat is de goddeloze massa, uitgeroeid worden, en een derde ervan zal overblijven, dat is het gelovig overblijfsel.
Hieraan worden de uitverkorenen van de tien stammen toegevoegd. Het is dan één volk, ofwel “heel Israël” (Rm 11:26). Van dat Israël zal God zeggen: “Dit is Mijn volk; en zij zullen zeggen: De HEERE is mijn God” (Zc 13:8-9). Dan zijn ze niet meer de staart, wat ze nu zijn, maar het hoofd (Dt 28:13,44). Dan begint het 1000-jarig vrederijk met een aanhoudende stroom van zegen voor de volken door middel van Israël vanuit Jeruzalem, het centrum waar de Heer Jezus regeert.
In de huidige tijd is Israël niet tot zegen voor de volken, maar tot een vloek, zo heeft Jeremia het geprofeteerd (Jr 29:18). De reden daarvan is dat ze niet naar Gods woorden hebben geluisterd (Jr 29:19). Hoe kan iemand beweren dat ze in deze tijd een zegen voor de volken om hen heen zijn? Slechts één voorbeeld: In september 2024 bracht Israël in Libanon, na een lange voorbereiding, duizenden piepers gelijktijdig tot ontploffing. Resultaat: minstens twaalf mensen gedood en ca. 3000 mensen verwond.
Gods Woord is er duidelijk over dat in de huidige tijd Israël en de volken op hetzelfde niveau voor God staan (Rm 3:9). Allen, Joden en heidenen, verdienen het oordeel vanwege hun verwerping van God (Rm 3:19). Het grote wonder is dat Gods barmhartigheid in deze tijd zonder onderscheid aan iedere Jood en aan iedere heiden wordt aangeboden, omdat ze allen zonder onderscheid die barmhartigheid nodig hebben:
“Want evenals u – dat zijn de volken – voorheen niet in God geloofd hebt, maar nu barmhartigheid hebt verkregen door het ongeloof van dezen [dat is Israël], zo hebben nu ook dezen [dat is Israël] niet geloofd dat u – de volken – barmhartigheid verkregen hebt, opdat ook zij [dat is Israël] nu barmhartigheid verkrijgen. Want God heeft allen – Israël en de volken – onder het ongeloof besloten, opdat Hij aan allen – Israël en de volken – barmhartigheid zou bewijzen” (Rm 11:30-32).
Als we dat zien, dan verdwijnen Israël en de volken naar de achtergrond en stemmen we van harte in met de lofprijzing waarmee Romeinen 11 besluit:
“O diepte van rijkdom, zowel van de wijsheid als van de kennis van God! Hoe ondoorgrondelijk zijn Zijn oordelen en hoe onnaspeurlijk Zijn wegen! Want wie heeft het denken van de Heer gekend? Of wie is Zijn raadsman geweest? Of wie heeft Hem eerst gegeven, en het zal hem vergolden worden? Want uit Hem en door Hem en tot Hem zijn alle dingen! Hem zij de heerlijkheid tot in eeuwigheid! Amen” (Rm 11:33-36).
Ger de Koning, Middelburg, 25-06-2025