De wil van God

Fijn dat je Gods wil voor je leven wilt ontdekken en wilt weten hoe je Hem kunt volgen en dienen.

In de Bijbel worden verschillende dingen over de wil van God gezegd. Soms gaat het over een wilsbesluit van God. Die wil is gebaseerd op het werk van de Heer Jezus. Daarover lezen we: “Zie, Ik kom om Uw wil te doen. … Door die wil zijn wij geheiligd door middel van de offerande van het lichaam van Jezus Christus, eens voor altijd” (Hb 10:9-10). Daar hoef je niet naar te zoeken, dat mag en moet je geloven en daarvoor mag je Hem danken. Dat is het uitgangspunt voor het ontdekken van Gods wil voor je leven. Dank jij Hem daar regelmatig voor?

Daarop wil ik aansluiten met wat we in Romeinen 12:2 lezen. In dat vers gaat het om het ontdekken of beproeven wat de wil van God is voor je dagelijks leven. We lezen daar (voor het verband neem ik vers 1 erbij): “Ik vermaan u dan, broeders, door de ontfermingen van God, dat u uw lichamen stelt tot een levende offerande, heilig, voor God welbehaaglijk, [dat is] uw redelijke dienst. En wordt niet gelijkvormig aan deze wereld, maar wordt veranderd door de vernieuwing van uw denken, opdat u beproeft wat de goede, welbehaaglijke en volmaakte wil van God is” (Rm 12:1-2).

Paulus spreekt, gemotiveerd “door de ontfermingen van God”, over hoe we ons leven behoren te leven. De ontfermingen van God zijn door hem uitvoerig in de elf voorgaande hoofdstukken beschreven. Alleen als je volmondig ‘amen’ kunt zeggen op wat hij daarin zegt over de gerechtigheid van God, kun je de wil van God ontdekken.

Als je hebt laten inwerken wat God allemaal voor jou heeft gedaan, hoeveel Hij van je houdt, hoe barmhartig en ontfermend Hij is, dan kan het niet anders of je komt tot het punt dat je zegt: ‘Heer, hier ben ik, vult U mijn leven maar.’ God verwacht niet anders van je dan dat je nu in je leven laat zien dat je iets hebt begrepen van het onderwijs dat je hebt gekregen. Niet dat je les hebt gekregen in een aantal waarheden die bestemd waren om uit je hoofd te leren. Wat je hebt gezien en waarvan je onder de indruk bent gekomen, zijn “de ontfermingen van God”. Je hebt die aan den lijve ondervonden en daarvan gaat de apostel uit om je te leren hoe je als christen kunt leven tot eer van God.

We laten vers 1 verder liggen en gaan naar vers 2. Daar staan enkele voorwaarden voor het ontdekken van de wil van God. Je hele leven, in alles wat daarin zichtbaar wordt, mag “niet gelijkvormig aan deze wereld” zijn. Het moet volledig “veranderd” worden. Het betreft de manier waarop je praat, handelt, je gedraagt, je kleedt en met mensen omgaat. Het omvat alles wat er van je uitgaat, wat mensen van je zien en horen. Op welke wijze die verandering moet plaatsvinden, hoef je niet zelf uit te zoeken. Dat gebeurt vanuit “de vernieuwing van uw denken”. Vroeger was je denken op jezelf gericht, maar door het nieuwe leven, je nieuwe levensinstelling, kun je je op God richten.

Het staat hier als een vermaning, het is geen automatisme. Je zult je erop moeten toeleggen die ‘verandering van gedaante’ ook te laten gebeuren. Als je pas bekeerd bent, mag je rekenen op het geduld van God. Niet alles waarin je nog gelijkvormig bent aan de wereld, zal je direct duidelijk zijn. God zal je dat stap voor stap laten zien. Als je langer bekeerd bent, moet je niet denken dat je deze vermaning niet nodig hebt. Je ontkomt niet aan de invloed die de wereld op je uitoefent. Daarom moet je die verandering steeds weer waarmaken. Wil je dat? Daar komt het op aan.

Dan alleen ben je in staat om te beproeven “wat de goede, welbehaaglijke en volmaakte wil van God” is. Het kennen van die wil is noodzakelijk om in je leven de ontfermingen van God te laten zien. Dat is in dit verband wat de wil van God inhoudt: Zijn ontfermingen laten zien. Het is “goed”, zowel voor jezelf als voor je omgeving. Het is “welbehaaglijk”, aangenaam voor God. Als je beide aspecten voor ogen houdt, je daarop toelegt, ben je bezig de “volmaakte wil” van God te doen. Wat krijgt je leven een rijke vulling als je het zó beziet!

Je vraag over het ‘volgen’ van God doet me denken aan wat we in de eerste verzen van Efeziërs 5 lezen: “Weest dan navolgers van God, als geliefde kinderen, en wandelt in liefde, zoals ook Christus ons heeft liefgehad en Zichzelf voor ons heeft overgegeven als een offerande en een slachtoffer voor God tot een welriekende reuk” (Ef 5:1-2). Wat hier wordt gezegd, is hetzelfde als wat we zojuist hebben besproken, maar dan vanuit een ander perspectief.

Het is op zich al heel wat om als “navolgers van God” aangesproken te worden. Toch blijft het daar niet bij. We worden zelfs “geliefde kinderen” van God genoemd. God heeft ons niet alleen alle schuld vergeven, maar Hij heeft ons ook rijk gemaakt, want we zijn kinderen van Hem geworden. Dat moet je even goed tot je laten doordringen: je bent een kind van God en je bent door Hem geliefd!

De aansporing “wandelt in liefde” betekent eenvoudig dat je de Goddelijke natuur in je dagelijkse levenspraktijk laat zien, want “God is liefde” (1Jh 4:8,16). Hoe dat werkt, zie je in het leven van de Heer Jezus. In Hem is de natuur van God volmaakt tot uiting gekomen, want Hij is en blijft God, ook toen Hij als Mens op aarde rondwandelde.

De liefde heeft Hem tot een daad gebracht die we eeuwig zullen bewonderen. Die daad van liefde is Zijn volkomen overgave aan God, tot in de dood. Zijn dood is het absolute hoogtepunt van Zijn liefde voor God en voor ons. Zijn leven en sterven hebben God een onuitsprekelijke vreugde gegeven. Nooit is er iemand op aarde geweest die God, met al de liefde van zijn hart, volkomen toegewijd heeft gediend en geëerd. De Heer Jezus heeft dat wél gedaan.

In die volkomen overgave is Hij uniek, daarin kunnen wij Hem niet navolgen. Toch staat er: “Wandelt in liefde, zoals ook Christus …” We zullen alleen dan op dezelfde wijze als Christus in liefde wandelen als ook wij ons hele leven volledig toewijden aan God en Zijn belangen. Dan wordt God door ons leven als het ware herinnerd aan de wandel van Zijn Zoon en gaat er uit ons leven een welriekende reuk omhoog naar Hem.

Je wilt ook weten hoe je God kunt ‘dienen’. Daarvoor kunnen we kijken naar wat er van slaven wordt verwacht: “Slaven, weest uw heren naar [het] vlees gehoorzaam met vrees en beven, in eenvoud van uw hart, als aan Christus; niet met ogendienst, als mensenbehagers, maar als slaven van Christus, die de wil van God van harte doen, die met bereidwilligheid slavendienst doen als aan de Heer en niet aan mensen; daar u weet dat ieder, hetzij slaaf of vrije, [het] goede dat hij zal doen, van [de] Heer zal terugontvangen” (Ef 4:5-8).

Een slaaf was in die tijd het bezit van zijn heer. Zelf had hij geen bezit, hij had nergens recht op, niet op eten, vrije tijd of ontspanning, zelfs niet op zijn eigen lichaam. Wij kunnen veel leren van wat hier tegen de slaven wordt gezegd, want wij zijn slaven van God en van Christus geworden (Rm 6:22; Ef 6:6; 1Pt 2:16). Het klinkt radicaal en dat is het ook. Onze wil mag geen rol spelen. Het uitgangspunt is: Zijn wil.

Christus is geen harde Meester. Het kan soms best moeilijk zijn om die plaats van slaaf in te nemen. We mogen er dan aan denken dat dit Gods wil voor ons leven is, en dat wat God wil, altijd het beste voor ons is. Het kan gebeuren dat een gevoel van machteloosheid je overvalt, een gevoel van ‘er niet meer tegenop kunnen’. Dan houdt iets wat we mogen weten een grote bemoediging in: “Maar wij weten dat hun die God liefhebben, alle dingen meewerken ten goede, hun die naar [Zijn] voornemen zijn geroepen” (Rm 8:28).

Wat tegen slaven wordt gezegd, kunnen we toepassen op ons leven in de maatschappij. Als we werknemer zijn, wordt van ons verwacht dat we gehoorzaam doen wat er van ons wordt gevraagd. Dat doen we niet om bij onze werkgever in het gevlei te komen, we doen het “als slaven van Christus, die de wil van God van harte doen”.

Bij dit alles mogen we weten dat de Heer rechtvaardig is. Hij vergeet niets wat voor Hem is gedaan. Al heeft de aardse werkgever niet gezien wat de werknemer heeft gedaan, al beoordeelt hij de prestaties van de werknemer verkeerd, al houdt de aardse werkgever ten onrechte loon in waarop de werknemer recht heeft, de Heer zal al “[het] goede dat hij zal doen” naar waarde belonen.

Er zijn meer verzen die over Gods wil gaan, maar die mag je zelf onderzoeken (1Th 4:3; 5:18; 1Pt 2:15; 4:2). Ik ken jouw omstandigheden niet. Dat hoeft ook niet. Ik kan niet bepalen wat de wil van God voor jou is.

Ik heb je enkele uitgangspunten aangereikt waarmee je verder aan het werk kunt gaan op je ontdekkingstocht naar de wil van God. Je zult ze in overleg met de Heer en door wat Hij tegen je zegt in Zijn Woord in praktijk moeten brengen. Hij heeft Zijn Geest gegeven om je te leiden om Zijn Woord te begrijpen en ook om het in praktijk te brengen (Gl 5:16-18).

Met vriendelijke groet,

Ger de Koning